En proost

Wie weet nog dat The Black Keys een loeiwarm Lowlands 2012 afbraken en overal waar ze verschenen waren ze supersterren en alles wat ze aanraakten veranderde in goud, en onze zwemkoningin Ranomi Kromojwojwojaidmiwdjowdjo stond aan de kant van het podium weg te zwijmelen bij Dan Auerbach die zo cool was als een pak Liuk (de bedenker van Liuk mag de hemel in, later kreeg Ranomi trouwens met zwemmer Ferry Weertman, een heel goede naam om mee naar Engeland te gaan). Dat was allemaal na de fenomenale platen Brothers (2010) en El Camino (2011) en sindsdien kakten de Blekkies er meerdere albums uit, maar op delta blues snoeiplaat Delta Kream na kon het ons allemaal niet meer bekoren. Ze proberen allemaal een rondje wat anders via rock en pop en blues en als ze dan terugkomen lijden ze A) aan het syndroom van Di-rect en B) zijn ze domweg vreselijk. Nu zijn The Black Keys niet vreselijk, wel heel erg saai. Wegluisteren doet het daarentegen wel, maar dat doen The Kinks ook. O ja, er is ook iets met Kneecap, maar we doen hier niet aan hatelijk antisemitisme. Het is weekend. Santé.